Stundum koma augnablik í lífinu sem maður vill halda í eins lengi og maður getur svo koma þessi vandræðalegu, ég-vil-hverfa-augnablik og ég hef ákveðið að alltaf þegar ég lendi í einhverju kjánalegu eða vandræðalegu þá ætla ég skrifa það niður. Það er í raun alveg sama hversu mikið ég skammast mín og langar að gufa upp þá get ég ekki stillt mig um að segja fólki hvað gerðist einfaldlega vegna þess að atvikið var svo fyndið. Ég hef heyrt að fólk sé vanalega ekki vírað svoleiðis.

Ég sótti um nám í Háskóla Íslands í vor og komst inn. Ég er semsagt ein af þessum bjánum sem menntar sig í kreppunni og þá kemur stundum fyrir að ég þarf að læra. Í dag ákvað ég að nýta daginn sem mest og mætti eldhress í hádeginu uppí lesstofu Háskóla Íslands með magann fullan af mat og líter af Trópí til að svala mesta þorstanum meðan ég kláraði verkefnin mín.

Samviskusamlega sat ég þar á sunnudegi frá 13:00-23:10, fylgdist með fólki rápa inn og út úr lesstofunni, drakk Trópí-ið mitt og kíkti á Facebook í "pásum".

Þegar ég var búin að sitja þarna í rúmlega tíu tíma ákvað ég að það væri kominn tími á að fara heim. Dauðþreytt pakkaði ég saman og fann fyrir hausverk, sinaskeiðabólgu og bakverk og ég ætlaði aldeilis að drífa mig í rúmið. Ég setti tölvuna í töskuna og gekk fram, dauðþreytt en með virkan huga sem lék sér með hugmyndir fyrir ritgerðina mína. Svo geng ég út, eða ég hélt það!

Ég gekk beint inn í stóru hringhurðina í anddyrirnu, sem snérist enþá, aðeins til að átta mig á því að það var búið að LÆSA henni utanfrá. Ég skal alveg viðurkenna það að mín fyrstu viðbrögð við þessari lífsreynslu var að brjóta glerið í hurðinni og hlaupa í burtu.

En nei! ég fór heilan hring í stóru ógnvænlegu hringhurðinni sem skilaði mér á nákvæmlega sama stað og ég hafði farið inn áður! Ég mætti mjög aumkunnarverðum svip hjá einum drengnum sem sat þarna og mér til mikillar ánægju heyrði ég fólk í kringum mig bæla niður hláturinn, fyrir utan tvær 18-20 ára stelpur sem hlóu upphátt að þessu vandræðalega augnabliki mínu...

Í miðri niðurlægingunni reyndi ég að halda kúlinu og gekk að næstu dyrum. En auðvita, þar sem ég er ég, þá mislukkaðist það og hurðin var læst. Háskólinn ætlaði greinilega ekki að hleypa mér heim og heyrði ég að fólkið átti erfiðara með að halda niðrí sér hlátrinum. Í miðjum vandræðagangi stóð ég eins og illa gerður hlutur, dúðuð upp fyrir haus, við læstar dyr og engin leið út! Ég sá frammá það að ég yrði þarna framm að útskrift svo ég endaði með að spyrja fólkið "hvernig kemst ég út eiginlega?" Flissandi stelpurnar misstu sig og einn ungur maður, búinn að fylgjast með mér af mikilli athygli, segir háðslega "þú þarft að ýta á takkann" Þar með lést mín innri Edda úr skömm...

Ég get nú ekki sagt annað en að ég var mjög fegin að komast sem fyrst út úr þessari byggingu og burt frá þessu fólki. Eftir að ég var búin að skafa bílinn í fjögurra stiga gaddi, talandi upphátt við sjálfa mig um atvikið hræðilega byrjaði ég að springa úr hlátri. Ég sat í ísköldum bílnum á leiðinni heim, tárin runnu úr augunum á mér, og í hláturskasti yfir þessum vandræðagangi mínum hugsaði ég "jæja þau gátu þó hlegið"...

Ég er kannski lúði en ég er þó lúði sem lærir því næst verð ég ekki í neinum vandræðum með að yfirgefa bygginguna...

Ég held að það hafi komið langflestum á óvart að ég fékk mér annan hund síðasliðinn föstudag. Auðvitað kjafaði ég í nokkra, eða allmarga, það er bara svo erfitt að þegja þegar það er eitthvað spennandi að fara að gerast, maður vill nánast öskra tilkynninguna af þaki einhversstaðar...

En það er allavega komin ný stelpa á heimilið. Hún er amerískur cocker spaniel og nefnist Mía. Hún er sama tegund og hundurinn sem ég á fyrir og þær eru meira að segja skyldar en Mollý verður fimm ára 24. maí á þessu ári eins og fleiri í fjölskyldunni...

Míu gengur bara vel að aðlagast nýja heimilinu og fjölskyldunni, fyrsta kvöldið vældi hún með hléum en lét ekki í sér heyra aðfaranótt laugardags. Laugardagsmorguninn vældi hún með hléum, lék sér að dótinu sínu og vældi en í dag hefur verið minna um væl svo hún er öll að koma til.

Mollý, aftur á móti, hefur ekki alveg tekið Míu sem nýjum fjölskyldumeðlim. Hún dillar skottinu þegar hún horfir á hana en um leið og Mía nálgast þá flýr Mollý eitthvað annað. Mollý sýnir engar móðurtilfinningar what-so-ever, greinilega finnst Mía ekki sú skemmtilegasta á svæðinu en sem betur fer gerir henni ekkert, ekkert urr eða glefs, bara flýr hana eins og heitann eldinn. Ég hef líka tekið eftir að Mollý er ekkert rosalega sátt við mig í augnablikinu, má greina smá fýlusvip, en eftir göngutúr og nammi á maður hana alveg þangað til að Mía skokkar til hennar, þá fær maður endursýningu á mjög svo dramatískum flótta...

Mía hefur gert sitt á blað, kemur fyrir að það lendir á gólfi en er samt ótrúlega dugleg með þetta miðað við aldur. Hún borðar vel og leikur sér, enda nóg af dóti hérna, og hún sefur líka mikið. Uppáhaldsstaður hennar í augnablikinu er að sofa á íþróttatösku undir rúmi, en Mollý á bæli fyrir innan íþróttatöskuna undir rúminu mínu og þar geta þær sofið saman.

Í gær skildi ég Míu eftir í grindinni sinni meðan ég fór inn í eldhús að borða og hún vældi allan tímann og þegar ég kom til baka var hún búin að kúka og pissa út um alla grind, bjóst við því svo ég var undirbúin. Ég prófaði þetta aftur í morgun þegar ég fór að þvo mér um hárið og hún vældi fyrst en þagði svo bara og settist í rúmið sitt. Henni var auðvitað heilsað og hrósað eins og hún væri drottning Bretlands og svo seinna í dag prófaði mamma að setja hana í grindina þegar ég skrapp út og Mía þagði í heilar 10 mínútur! En var svo hleypt út því ég gat ekki gert henni það svona lítilli að vera ein mikið lengur... En eins og áður sagði, þetta kemur allt, hún lærir á hverjum degi og Mollý jafnar sig meira og meira svo við gerum eins og alkarnir, tökum einn dag í einu :o)

Annað sem hefur gerst í stórfjölskyldunni í Mars mánuði er að ég átti afmæli og fæddist lítill frændi í heiminn á mínum degi sem hefur ekki fengið nafn enþá en er líklegt að skírn verið sumardaginn fyrsta... Annars er voðalega lítið að segja annað en lífið er dásamlegt með tvo hunda ;o)

Ágætis dagur í dag. Elsa mágkona á afmæli svo ég fékk nóg að borða og Elín frænka er sett í dag en ekki lét guttinn sjá sig. Sorry Elín mín, líklega þarf að ná í hann ;o)

Annars hefur nú ekki neitt sérstakt gerst nema kannski að mamma fékk svona líka massíva sýkingu í augað bara allt í einu uppúr þurru og augað sökk, varð eldrautt og húðin í kring varð bara ein stór blaðra... Ég myndaði augað hennar á hverjum degi til að sjá hvort það versnaði eða hvað og þá fór ég að hugsa...

Hvað ef maður ætti svona "sára-albúm"? Svona eins og fjölskyldualbúm nema bara með öllum sárum og sýkingum sem maður hefur fengið í gegnum árin. Svo þegar fólk kæmi í heimsókn, fjarskyldir ættingjar og tengdafólk og svona, þá tæki maður fram "sára-albúmið" sitt og sýndi fólki sýkingarnar og gröftinn og hvernig húðin varð sérstaklega rauð þarna en ekki þarna og af hverju það var svona mikill gröftur akkúrat þarna fyrst en svo ekki þarna o.s.frv. Gæti verið ágætis hugmynd sem kynning á einhverju ákveðnu sýklalyfi fyrir lyfjafyrirtæki ;o)

Bara pæling...

Jamm gott fólk sem les ekki bloggið mitt. Ég er búin að sleppa að blogga í rúmt ár! og vitiði hvað? Enginn tók eftir því :)

Mikið hefur nú gerst síðustu 365 + eitthvað marga daga. Ætla ekki að fara út í það allt, enda tæki það allt allt allt of langan tíma.

Samt sem áður hefur lítið breyst, I'm still single and fabulous! :) er að vísu farin að vinna aftur á geðdeildinni sem ég var áður en það er bara fínt...

Eeeennnnn lífið breytist eftir nákvæmlega 19 daga og ég hlakka svo til! Ætlaði ekki að segja neinum neitt en það er bara svo erfitt að þegja í svona langan tíma þegar eitthvað spennandi er að gerast svo ég blaðraði í nokkra vel valda en ég geri mér grein fyrir að þegar þrír vita, þjóð veit! Nema náttúrlega afsannaðist þetta í Icesave og bankamálinu. Ætti í raun að vera 30 þegja, þjóð screwed!

En hey! nenni ekki að hafa þetta lengra í bili... mun blogga eftir 19 daga og þá kemur í ljós hvers vegna ég er að telja niður... ekki missa af því þið sem lesið ekki bloggið mitt :)

Ég bað um frystingu bílaláninu mínu 4. nóvember, beið lengi í símanum hjá SP fjármögnun til að láta segja mér að ég ætti að gera þetta á netinu. Ok, ég ræsti tölvuna sem tekur góðar 14 mínútur, og fletti síðunni sp.is. Svo finn ég engann link sem segir "frysting á bílalánum" eða eitthvað þvíumlíkt. Fann það ekki og ekkert sem benti í áttina eða leiðbeinti mér. Svo ég hringdi aftur í Sp-fjármögnun. Beið í dágóða stund eftir að einhver svaraði. Fékk svo að vita það að ég gæti fryst þetta bara á netinu svo ég sagðist vera búin að athuga það og ég fyndi ekki síðuna. Svo mér var sagt að hún kæmi ekki upp nema ég myndi skrifa sp.is/vextir... Mátti ekki segja manni þetta eitthvað fyrr?
          Síðan fékk ég þær upplýsingar að ég ætti að skoða tölvupóstinn þar sem að ég myndi fá staðfestingu á frystingunni. Samdægurs fékk ég tölvupóst um að beiðni mín um frystingu hefði verið móttekin og yrði skoðuð með tilliti til hvers og eins.
          21. nóvember fékk ég svo annan tölvupóst með hellings upplýsingum og skilmálum um frystinguna og pappíra sem ég átti að skrifa undir, fá ábyrgðarmann til að skrifa undir, og fá tvo votta til að skrifa undir. Ok, ég prentaði þetta samviskusamlega út á kostnað vinnunnar, skrifaði undir, fékk mömmu til að skrifa undir og reddaði einum votta til að skrifa líka. Síðan fór ég í vinnuna í morgun og gleymdi plagginu heima. Fékk þá fyrir náð deildarstjórans að fara klukkan 15 en ekki 16 úr vinnunni til að ná að skila þessu inn fyrir fjögur og lenda ekki í umferðinni.
          Áður en ég fer úr vinnunni þá athuga ég hvar SP-fjármögnun er til húsa. Sigtún 42. Svo ég bruna heim en á leiðinni hringi ég í mömmu til að fá upplýsingar um það hvar Sigtúnið er eiginlega. Hún segir mér að það sé rétt hjá Fíladelfíu kirkjunni og þar sem Nótún er. Svo ég legg af stað að heiman með hundinn bundinn í beltið sitt í aftursætinu og plaggið góða í hendinni.
          Svo þegar ég var komin niðureftir og keyrði nóatúnið fann ég Hátún, Sóltún, Miðtún, Borgartún, Mávatún, Samtún, Sætún, Skúlatún og Höfðatún. Ekkert Sigtún! Ég hélt að mér væri að yfirsjást eitthvað svo ég keyrði hring eftir hring eftir hring og alltaf sá ég Nóatún, Hátún, Sóltún, Miðtún, Borgartún, Mávatún, Samtún, Sætún, Skúlatún og Höfðatún. EKKERT SIGTÚN! 40 mínútum seinna játaði ég mig sigraða og hringdi rosalega pirruð í 118. Enda var ég að renna á tíma, þurfti að skila þessu plaggi fyrir kl 16. Ég spurði orðrétt hvar á þessari plánetu Sigtún væri eiginlega því að ég væri búin að finna öll tún í þessu sólkerfi. Hún sagði að í kringum Sigtún væri Laugateigur og Engjateigur og Gullteigur og taldi upp hellings götur sem hétu eitthvað teigur. TEIGUR? ég var að leita að TÚNI svo ég spurði hvar í ósköpunum teigarnir væru eiginlega en Idiotið sem ég er fattaði ekki að ég átti heima á Hraunteig! Svo ég veit vel hvar teigarnir eru. Hún útskýrði fyrir mér að þegar ég hefði keyrt Kringumýrarbrautina þá hefði ég átt að keyra niðurfyrir Suðurlandbrautina og beygja þar sem Grand hótel er. Sigtún er nefnilega ekkert í túnunum! Það er í TEIGUNUM! Ég þakkaði henni fyrir þetta og hún flissaði svona aðeins í símann, svona eins og þegar maður er að halda í sér hlátrinum, svo skellti ég á og dreif mig yfir gatnamótin hjá Nóatúni og Laugarvegi nema bíllinn fyrir framan mig fór ekki af stað og klukkan var 6 mínútur í 16. Ég vissi að ég ætti ábyggilega eftir að leita að Sigtúninu hinu megin líka svo ég öskraði á bílinn fyrir framan mig "Drullaður þér yfir, það er grænt!" Nema svo heyri ég hlátur í símanum og þá hafði handfrjálsi búnaðurinn eitthvað klikkað og ég var enþá með konuna hjá 118 í símanum! Alveg týpískt ég! Ég skellti á og drullaði mér yfir gatnamótin...
          Síðan er ég var komin hinu megin þá sá ég engar merkingar neinstaðar svo ég hugsaði Guð minn ég næ þessu ekki fyrir kl 16. Svo er ég að keyra og er að pirra mig á því að ég sé hvergi SP-fjármögnun og ég keyri eins og mad woman þarna um Sigtúnið. Svo allt í einu tók ég eftir þremur eða fjórum RISA fánum sem stóð á SP-fjármögnun! Hefði ekki geta verið auðveldara að sjá það en það fór alveg framhjá mér. Ég náði í tíma og hló svo að þessu öllu á leiðinni heim...
          Hvaða fáviti í skipulagningarnefnd gatnakerfis Reykjavíkur, ef það er til, skipulagði þetta? Ég er viss um að hann er í Pent-House á Grand Hóteli og fylgist með öllum bjánunu leita að Sigtúni í túnunum. Ég get allavega sagt eitt, ég er rosalega þakklát fyrir 118

Já nú er alveg að verða frost á fróni og ég er ekki frá því að blóðið sé farið að frjósa í æðum mér. Það styttist í að ég nái í eldgamla og úr sér gengna kraft-gallann minn í geymsluna...

Ég veit eiginlega ekki alveg hvað gerðist, allt í einu varð rosalega kalt, ég kenni að vísu næturvöktunum um þetta en mér er alltaf svo kalt eftir þær og núna er farið að dimma og þá er rosalega erfitt að koma sér út úr húsi í kulda og rigningu til að fara í vinnuna rétt fyrir kl 23 að kvöldi...

Ég verð nú að segja að ég varð rosalega spæld yfir því að fá ekki gullið á ólympíuleikunum en silfur er svo sem ágætt. Það er bara svo drulluspælandi að vera komin svona langt og verða í öðru sæti en Guð minn hvað við áttum ekki séns í þennann markmann! varði 22 skot frá okkur, ef þeir hefðu bara haft jamaíkafíflið sem markmann þá hefði þetta líklegast komið hjá okkur. En það þýðir ekki að gráta það, við vorum með besta sóknarliðið en frakkar besta varnarliðið og vörn vinnur titla eins og Siggi Sveins sagði. Það fór sem fór og búið mál... Við unnum allavega pólverjana

Ég nennti sko ekki niðrí bæ á menningarnótt, ég man bara að á síðustu menningarnótt tók mig einn og hálfan tíma að komast heim til mín frá landsspítalanum og ég var sko ekki að nenna að standa í neinu svoleiðis rugli. Ég og eldri dóttir hans bróður míns fórum bara í bíó á Wallie, hann er dúlla, og skemmtum okkur bara vel. Við sáum sýnt úr einni væntanlegri mynd um eitthvað Chihuahua-cult í einhverjum frumskógi! Hefur fólk bara nóg af peningum? Er bara ekkert mál að búa til crappí kvikmyndir í dag? Hvar finnur fólk "sponsera" fyrir svona myndir?
          Við fórum svo bara heim að horfa á dvd. Svo auðvitað fór maður snemma að sofa til að horfa á leikinn sem reyndist vera bömmer ársins.

Vá hvað ég hlakka til að sjá áramótaskaupið í ár, þeir gera pottþétt feitt grín að öllu þessu Dorrit máli, stórasta landið og blaðamaðurinn dreginn út á gólf og hún að ljúga að hann væri forsetinn og eitthvað. Sé þetta svo fyrir mér, hann með fjölmiðlapassa og stóra myndavél, jú jú það hlýtur að vera forseti Íslands. En ég er samt að fíla Dorrit sko, ekki margar forsetafrúr sem nást á mynd klofandi yfir sæti í golfvagni og það ekki pent sjónarhorn.

Annars er bara merkilega lítið að gerast í kringum mig þessa dagana, ég fór á ættarmót 7-10 ágúst. Það var bara fínt nema veðrið í Vík hefði mátt vera betra. Aðfaranótt laugardags gerði svo vont veður að tjaldstangirnar í tjaldinu hjá frænku minni brotnuðu og tjaldið rifnaði í tvennt nánast. Systir hennar og kærasti voru í nýju tjaldi sem hélt ekki vindi og stangirnar brotnuðu og tjaldið fauk á gaddavír og rifnaði og litli frændi minn og kærastan hans þurftu að flýja sitt tjald þar sem að allar stangirnar þar klofnuðu. Mitt gamla tjald frá Seglagerðinni haggaðist ekki og ég svaf þar bara róleg. Samt frekar óþægilegt að vita af því að maður gæti tekist á loft hvenær sem er en jú ég hélt ró minni. Svo er bara að hittast hress og kát á næsta ættarmóti 2011 en þá eru þau tvö ættarmótin sem við förum á og nánast á sama bletti þarna fyrir austan. Spurning um að leggjast bara út í tjaldferð í 3 vikur eða svo. Sjáum til, kannski verð ég komin með kærasta sem hatar útilegur. Alveg væri það eftir mér að finna svoleiðis gaur...

Akkúrat núna er ég á næturvakt, og það er ekkert að gera, en ég er alls ekki að kvarta yfir aðgerðarleysi. Ég ætla sko að njóta þess á meðan það endist þar sem að verkfall ljósmæðra er yfirvofandi og þá verður álag á fólkið hérna þar sem Hreiðrið mun loka en þá er ekki gaman að vera til

Allavega, hér enda ég þessa úberþunnu færslu, ég þori eiginlega alveg að veðja að enginn endist í gengum hana alla, ég dæmi ykkur ekki, ég nenni ekki að lesa hana yfir sjálf...

...eitt í viðbót...

Til hamingju með daginn Ólafía hjúkrunarfræðingur á 22A!!!

...over and out...

Í tilefni þess að enginn les þetta blogg mitt nema Karen, enda er hún aðalstyrktaraðili þessarar síðu, þá hef ég ákveðið að setja inn aðra bloggfærslu. Jibbí!  

Annars er voðalega lítið að gerast hjá mér þessa dagana, er að bíða eftir að komast í sumarfrí og sá lúxus brestur á 19. júlí eða nánar tiltekið 18. júlí klukkan 16 á slaginu... Ég hef ekkert planað hvað skal gert nema að njóta þess að vera ekki í vinnunni...

Nákvæmlega núna er ég á næturvakt, hinar sem eru með mér á vakt eru að vinna en ég er að blogga eina tilgangslausustu bloggfærslu ever, en það er líka allt í lagi því að ég mútaði þeim með svo góðum veitingum að þær snúast á hægri fæti og litla putta fyrir mig...

Ég var samt að hugsa um daginn, og það veit yfirleitt ekki á gott þegar ég hugsa, að meirihluti kvenna í þjóðfélaginu, ef ekki í heiminum, kann ekki að bakka og hefur ekkert vit whatsoever á stærð eða lengd rýmis eða fjarlægð bíls frá hinu og þessu eins og byggingum, ljósastaurum, umferðaljósastaurum, eða bara staurum yfir höfuð, girðingum, umferðaeyjum, trjám eða öðrum gróðri og takið eftir að allt sem talið er upp er fast við jörðu, annaðhvort með rótum eða vírum eða mega-últra-súper boltum (skrúfum stelpur) í fasta steypu eða annað "solid" efni. Ég gæti trúað að þetta sé vaxandi vandamál í þjóðfélögum í dag. Allavega, svo ég fór að hugsa, þegar konur segja að stærð skiptir máli, þá vita þær, í flestum tilfellum, ekkert hvað þær eru að tala um  shocking!

Ég hef líka verið að átta mig á að ég er núna á einhverju sjálfselsku tímabili í lífi mínu. Ég er alveg að njóta þess í botn að gera bara það sem mig langar þegar mig langar og af því að mig langar til þess nákvæmlega þá stundina. Njóta lífsins bara án þess að bera mikla ábyrgð og ég get með sanni sagt að ég er alveg í blóma lífsins, eða allavega innan um nokkur blöð. Ég er nú samt viss um að ég dett úr þessu tímabili bráðum og þá væri nú gott að eiga einhvern til að hressa mann við. Sem minnir mig á það að nánast allar vinkonur mínar eru að flytja til útlanda í skóla í allavega 1-4 ár. Jebb, depressing!

En hér enda ég þessa fáránlegu færslu og lofa því að skrifa eitthvað betra næst...

Til að starta þetta allt saman þá hef ég ákveðið að taka eina gamla færslu, eða síðan 22. apríl 2006, og setja hana hérna inná. Þessi færsla fékk óvenju góða dóma og rosalega gott viðhorf og "Goodville" einhverstaðar frá. Þessi færsla er einnig vinsælasta færslan sem ég hef látið frá mér og ágætislesing til að byrja á...

22.apríl 2006
Bílaþvottur!

Já ég er komin með nýtt hobbý! Þrífa bíla! hehehe... en þið sem þekkið mig hugsið nú þegar að þetta líði hjá og ég fái ógeð, þetta er svona eins og þegar ég ætlaði að safna dúfunum hérna um árið, hinir sem þekkja mig ekki hugsa "Dúfur!" ;o)

Allavega, það var hringt í mig í gær og ég var beðin um að vera "aukahlutur" í auglýsingu eða "statisti" og sló til en málið var að bíllinn sem ég er á kemur kannski líka í auglýsingunni og úppsí dúppsí hann var eitthvað með viðbjóðslegra móti í gær... Svo ég stökk út í gærkveldi og keyrði niðrá Skúlagötu eða hvað það nú heitir og renndi bílnum inn á þvottastöðina á Olís...

Þegar ég var komin þangað þá fattaði ég að ég hafði greinilega eitthvað verið að flýta mér því að ég var klædd eins og fáviti, í svörtum mjaðmabuxum, hvítum bol, grænum jakka og opnum lágum Puma-skóm með verstu tuskufléttu ever! þá meina ég sko fléttu sem ég var búin að sofa með og hún var orðin eitthvað frekar ógeðsleg... Steinunn I know you feel for me! ;o) ok, bíllinn rennur inn og stopp merkið kemur og allt saman. Ég stíg út úr bílnum og þar er þessi svaka pollur á gólfinu og ég hoppa þarna eins og vitleysingur með buxurnar bókstaflega á hælunum til þess að reyna að forða því að fá vatn í skóna. Ég hoppa þarna í kring um bílinn í einhvern tíma á meðan ég er að setja niður loftnetið og fella að alla spegla og svo ætla ég inn að borga, ég teygi mig inn í bílinn til að ná í veskið og allt í einu rennur upp fyrir mér að ég tók óvart hundinn með! Svo hundurinn fór undir aðra hendina, hún er nú ekki smá þessi elska, er alveg tíu kíló eða svo, en undir hendina með hana! svo labbaði ég út og inná bensínstöðina til að kaupa þvottakort nema þar þarf ég að bíða í röð eftir afgreiðslu. Það voru tveir afgreiðslustrákar við borðið og það var verið að afgreiða tvo stráka nema þegar ég kem inn þá brosa þeir eitthvað svoldið skrítið til mín og ég hélt að það væri út af hundinum... NEI! það var ekki útaf hundinum! ég tók svo eftir því að þarna var lítið sjónvarp við afgreiðsluborðið og í þessu litla sjónvarpi voru þeir að horfa á mig hoppa í kringum bílinn á Puma skónum mínum... I felt so embarassed... einn þeirra segir svo við mig eitthvað háðslega "ætlaru að fá þvottakort?" og ég játaði því og var alveg að missa hundinn meðan ég náði í peningana í veskið og það er ekki djók að leita í mínu oversized veski...

Allavega, ég fer inn aftur og set kortið í vélina og allt fer í gang og ég bíð með hundinn í litlum klefa þar sem bannað er að opna hurðina því að þá blotnar allt saman.... Þegar ég ætlaði inní bílinn þá var kominn svo stór pollur fyrir utan að ég fór úr skónum og labbaði að bílnum og settist inn í hann, fór bara seinna í skóna en fæturnar á mér lyktuðu af skít og bóni...

Þegar þetta er búið þá keyri ég heim, nema svo fatta ég að ég þarf nú eitthvað að taka til í bílnum svo ég keyri á aðra Olís-stöð til að ryksjúga bílinn. Í mjaðmabuxum! Plömmer-hvað! ég var alltaf með aðra hendina á buxunum og hina á ryksugunni og gargandi á hundinn að vera kyrr í bílnum og stökkva ekki út. Það var einhver starfsmaður þarna að reykja og hann hefur ábyggilega verið að pæla í því á hvern ég væri nú að garga.... en það skiptir kannski ekki máli... Nema hvað, akkúrat þegar ég byrja að ryksjúga bílinn þá byrjar líka að rigna! þetta er svo ógeðslega týpískt og ég er viss um að Guð skemmti sér ágætlega í gær að horfa á mig í þessu veseni...

Þegar ég var búin að ryksjúga bílinn þá fór ég heim og pússaði húddið og gerði bílinn fínan. Svo loksins komst ég inn til min og ég fór eignilega beint í rúmið, þegar ég segi eiginlega þá meina ég að ég þvoði mér og burstaði tennur og tók allann pakkann á þetta og fór svo í rúmið...

En maður er alltaf að læra, svo áður en ég fór að sofa gerði ég lista sem var svona:

Note to self:
ekki þvo bílinn í mjaðmabuxum!
ekki þvo bílinn í 8.000kr opnum Puma skóm!
ekki þvo bílinn í hvítum bol!
ekki þvo bílinn í grænum opnum jakka!
ekki fara út úr húsi með aðra eins tuskufléttu!
...og...
ALLS EKKI TAKA HUNDINN MEÐ!

Jæja þá er maður kominn með enn eina bloggsíðuna... Man ekki töluna á þessu lengur, 5 eða 6 síður kannski... Geðveiki! Nútímamanneskja í hnetu!